Orgulloso do noso, orgulloso do galego

Saudade de Ti , meu Rei, no blogue

Ritmo das olas na praia
Brilo de prata no mar
Raios de sol os teus ollos
Eu ollei no teu ollar
Unha gaivota lanzaba
Facendo circos no ar
Os teus pasiños na area
Namorouno o teu andar

Teño saudade saudade teño de ti
Teño saudade de ti meu rei
Teño saudade de ti

O fume do barco vello
Oxe queria pintar
Os teus cabelos moada
Fixenronme namorar
A brisa da area
Todo facia tremar
No obxeto da tua escultura
Quen me dera non pensar

Eu xa te lembro meu ben
PORQUE TEÑO SAUDADE DE TI

Galicia, ano 2098. Só queda un galegofalante no mundo. Vasme deixar morrer aquí?

Galiza, ano 2098
Os coches non voan
A xente non se teletrasporta
Os seres humanos non están clonados
As profecías non se cumpriron
Agás a que se refire ao galego

Milladoiro, 30 marabillosos anos

Descarga ao vivo, da Habana para Galiza

A MÚSICA GALEGA NACEU EN CUBA… E POR FIN CHEGA A GALIZA!
Os xardíns da Tropical na Habana foron escenario das festas galegas nas que as jotas e muiñeiras se foron mesturando coas rumbas, as guajiras, as habaneras...
Así se construiu o espectáculo da Descarga ao vivo

O ESPECTÁCULO QUE FUSIONA A MÚSICA GALEGA E A CUBANA

Unha investigación musical de Ramom Pinheiro Almuinha da que xorde un libro: A la Habana quiero ir. La música gallega en Cuba (Sotelo Blanco, 2009). Un repertorio emblemático, nalgúns casos inédito e noutros longamente esquecido.

Unha orquesta mixta, cuns arranxos entre o jazz latino e o folque europeo. Un elenco musical de excepción dirixido artisticamente por Ramom Pinheiro e con tres directores musicais:

Alejandro Vargas. Profesor do ISA (Instituto Superior de Artes) de Cuba, compositor e arranxista. Con “Trapiche” recibiu o premio Cubadisco ao mellor disco de jazz en 2008.

Pedro Pascual. Profesor de acordeón diatónico na Central Folque. Compositor, arranxista, produtor musical e músico de Marful e Talabarte Trío.

Marcos Teira. Compositor, arranxista e recoñecido intérprete de guitarra flamenca. Músico de Marful, Narf e U-lo trío. Vén de sacar o seu segundo disco Alí.

Chega a Galiza o espectáculo que fusiona a música galega e a cubana. Os teatros vibrarán ao son do danzón e da guajira, da muiñeira e da Habanera. Un espectáculo “esquisito, impactante, diferente!”

23 xul 2009 22:30. Teatro Rosalía de Castro A Coruña, Coruña
25 xul 2009 22:00. Festigal Santiago de Compostela, Coruña
30 xul 2009 20:30. Teatro Caixanova de Vigo Vigo, Pontevedra

Intérpretes:

Alejandro Vargas (piano e teclados)
Raciel Jiménez (batería)
José Manuel Díaz (contrabaixo)
Adonis Ríos (percusións)
Pedro Pascual (acordeón diatónico e bouzouki)
Marcos Teira (guitarra flamenca)
Edelmiro Fernández (gaita)
Quim Farinha (violín)
Óscar Fernández (zanfona)
Xabier Díaz (voz e percusión)
Pablo Castanho (saxo)
Ugia Pedreira (voz)
Guadi Galego (voz)
Pablo Pascual (clarinete baixo)
Gutier Álvarez (violín)

Màis info aquì

Susana Seivane e a Banda Municipal da Coruña

O pasado domingo 28 de xuño, a gaiteira de Cambre, Susana Seivane, interpretòu vàrias pezas do seu repertorio acompañada pola Banda Municipal da cidade da Coruña.

Ademàis a caba de sacar o seu novo disco titulado "Os soños que volven", donde interpreta canciòns que aprendeu desde os tres anos, no que o seu avò e o seu pai comezaron a ensinarlle a tocar a gaita.

Agora con algùns aniños màis, toca como os anxos, velaiquí unha mostriña dese concerto.

Desfrutàdeas:

A torre de Hércules: patrimonio da humanidade

Sinto ledicia. Agora o monumento xa non é dos coruñeses. Agora é do mundo enteiro. Isto, en principio, supón que os choriqueiros gobernantes locais terán a obligatoriedade de mima-lo, coida-lo e preocuparse polo entorno....E falando de entorno, penso que é posible, pedirlles que busquen a formula pra conseguir cos grandes petroleiros non pasen tan cerca das nosas costas, por si é caso.

Quero pedirlles tamén, si é posible, que deixen de vertir augas fecais o mar, pois a nosa cidade é das poucas o a única cidade con porto europea que sigue vertindo augas fecais o mar sin tratamento algún....e despois nos queixamos polas multas que nos pon a UE.

Pídolles tamén, que eviten o feísmo provocado polos carteis que colgan as diferentes constructoras na zona.

O lugar é magnífico, o monumento milenario, de ensono, que veu pasar moitos barcos, por todo isto, pídolles que esta vez non deixen escapar este barco.

Un home que adora o mar.

Berrogüetto: xira 2009

O grupo Berrogüetto comeza a xira no que presentará algún dos temas do novo disco, o cal verá a súa saída a finais de ano.

Berrogüetto - Deneb


Apuntade estas datas para achegarvos a desfrutar da súa música:

18 xullo 2009 O Grove Pontevedra
25 xullo 2009 Ponte da Barca Portugal
1, 2 e 3 agosto 2009 Lorient, Bretagne
8 ago 2009 A Cañiza Pontevedra
11 ago 2009 Viveiro Lugo
16 ago 2009 Pontevedra Pontevedra

Agardemos que poidan achegarse tamén á Coruña ou algo pretiño.

Tradicción, novo disco de Nova Galega de Danza

O vindeiro martes 16 as 12,30 na Postrería (Pr. de Sta Catalina, na Coruña) preséntase este precioso traballo, e moi esperado por certo, da compañía de Danza desta cidade.

Neste cd inclúese un limiar escrito por Candido Pazó, acompañándo as cancións arranxadas por Pedro Lamas e interpretadas por unha grande selección de músicos deste país.

Recentemento foron premiados cos XXXII PREMIOS DA CRÍTICA DE GALICIA  2009 no apartado de  “Ciencias e Artes da Representación”



a sua web

A volta da Inquisición a Galicia, por Manuel Rivas

Despois dunha tempada de descuberta da rede de gabinetes clandestinos e agochos con salas cibernéticas e xardinciños zen onde celebraba os seus aquelarres a Antiga Coalición (Ano IV, after Fraga e before Feijóo), a nova Xunta emprendeu unha nova fase de exploracións que deu lugar a outra xeira de insólitos achados: os fatídicos BB ou buracos bipartitos.

Non eran nin un nin dous. Galicia enteira era unha peneira. Sen ser advertidos nin sequera polos máis aleutos, durante a Antiga Coalición os galegos estabamos en terra perigosa e minada, desprazándonos sen sabelo por un país furado de arriba abaixo.. Segundo nos ilustra cada día o mando do OFG (Observatorio de Furados Galegos), estes buracos bipartitos teñen unha feitura especial que os asemella aos chamados buracos negros do Universo. Non é casual que un dos seus principais estudosos, o célebre científico Stephen Hawking, pasara por Galicia xusto pouco antes de producirse a caída da Antiga Coalición.

A descrición que fai Hawking de como se forma un buraco negro corresponde con absoluta precisión ao sucedido na recente historia política de Galicia. En primeiro lugar, prodúcese pola perda dunha xigante vermella (estrela de gran masa), coa progresiva extinción da súa enerxía. A continuación, e resumindo a Hawking, o antigo astro, e por mor da forza gravitatoria, deriva nunha masa de pequeno volume (a chamada anana branca) que é a que provoca, no seu colapso por auto atracción, o buraco negro. Como quen di, unha escuridade que mesmo apreixa a súa propia luz.

Mais unha cousa é que a caída dunha estrela electoral provoque un buraco negro ou dous na galaxia política e outra moi diferente é esta orxía de buracos. Cada día que pasa, o Observatorio de Furados infórmannos de achados de buracos supermasivos no hiperespazo galego. Na primeira versión, a que subliñan os informativos, como é lóxico, o Buraco do Día acada dimensións inmensurábeis.

-Este si que é un buraco, señores, e non o do rei Cintolo!

Mais ao día seguinte, o Gran Buraco desaparece. E aí é onde entra a segunda parte deste asunto astrofísico. Os chamados buracos brancos. Este tipo de buracos son aqueles que non existen aínda que puideran existir. Ou sexa, un buraco branco é unha hipótese de buraco. Esa é a marabillosa avantaxe da política de furados. Un día hai buraco e ao seguinte, non. E O Buraqueiro sempre pode dicir: "Os buracos non existen, mais habelos hainos".

Así que o novo Goberno segue felizmente hiperactivo. O que teñen os buracos é que poden converterse tamén nun vicio. Ademais de querer atopalos un pode levarse do entusiasmo de facer buracos. Tristes buracos. "Obscenos buracos", que dicía Jean-Paul Sartre. O máis grande buraco negro é o que os reaccionarios queren facer coa lingua galega.

Despois do esperpento do documental das Vacas tolas, reconvertidas pola TVG en extras de Clint Eastwood, un dos exemplos máis escandalosos é o que vén de suceder na Radio Galega con Xurxo Souto e o seu programa Aberto por reformas. Aproveitando o cambio político, prescíndese del e, ao tempo, baleirase de sentido un programa esencial, o único que se dedicaba en exclusiva a difundir a música emerxente galega.

Quen non quere a Xurxo Souto? Dende logo non pode non querelo quen o coñeza. Á parte de amizade, falo aquí do "querer" como sinónimo de "pór en valor". Souto foi o alma mater de Os Diplomáticos de Monte Alto e o maxín que fixo levedar o movemento bravú, ese vento de música moza, desacomplexada, rebuldeira, que se ergueu en aldeas, vilas e barrios urbanos, que rachou fronteiras e tópicos ao berro tan rosaliano de "ghaiteiro!". Souto foi tamén quen escribiu os mellores libros sobre ese tempo onde se relata a redescuberta xuvenil dos espazos vizosos da cultura popular. O campo da festa ás tabernas, do futbolín á selección galega. Fixo renacer mitos esquecidos como Pucho Boedo, Alexandro Fisterra ou Urbano Lugrís. Mostra da súa profesionalidade no eido da televisión foi o seu traballo na mellor época de Luar e documentais imprescindíbeis como o que relata a vida do líder de Os Tamara. Na prensa, as súas inesquecíbeis páxinas dominicais da cultura popular en La Opinión. Na radio, fixo d'A tropa da tralla (Radio Coruña) un dos referentes na historia radiofónica galega. E cando se incorporou á Radio Galega, hai catro anos, creou, entre outras cousas, un programa que era tamén o habitat máis agardado. Un lugar para a música máis nova. Algo que incribelmente non existía na radio pública que isto ten por mandato: "A programación debe de estar inspirada na promoción e difusión da cultura e lingua galega" (Artigo 16 da lei 9/1984 da RTVG).

Con Aberto por reformas, Xurxo Souto fixo un programa legal en todos os sentidos. Tamén no coloquial que lle dá a xente nova. Algo do que fiarse. Algo que paga a pena. Reconciliou a música e os músicos do país co medio que os tiña marxinados. Viñeron as eleccións, houbo o cambio político, e expulsaron a Xurxo. De cesante. Como fixeron con Curros noutro século, non por ser mal xornalista senón por ir ás ceibas. En vez de facerlle sitio, fixéronlle un buraco. Unha represalia contra un universo cultural. Un home expulsado por ter talento. Unha subtracción que nos fan. Mentres escribo este artigo, chegan noticias de que a Comisión Episcopal da Fe vai condenar a obra de Andrés Torres Queiruga, o noso máis grande teólogo xunto con Chao Rego. Neste flashback reaccionario, anda a Inquisición á caza de Prisciliano.

Hai en Galicia unha música emerxente extraordinaria. Unha auténtica enxurrada creativa. Agroma e fertiliza malia estas adversidades que veñen dos que máis deberían crear condicións para espallarse como voz da cultura e consolidar unha industria. Velaí temos, só por citar algúns, Lamatumbá, Som do Galpom (Qué disco Em terra de ninguém!), Zënzar (Que disco A tribu!), as coruñesas de Chámalle Xis ou Cho toco eu ou a rapeira viguesa Aid.

Disque hai un buraco por galego. Mais a xente moza, a que respira a liberdade, a que non acepta a nova "doma e castración", non acepta meterse nos buracos prefabricados. Ducias de grupos, asociacións culturais, e centos de artistas e músicos veñen de promover un Manifesto Básico pola Defensa da RTVG: Contra a censura e a marxinación da música galega. A páxina web Komunikando.net é un bo lugar de visita para informarse desta iniciativa e, ao tempo, pórse ao día cos abrollos máis novos da música feita en Galicia. Como na canción de Zënzar, que canta Bocixa: "Non falamos por falar / o noso pensamento non o van gobernar".

Roi Casal: Din-Dan

Roi Casal - Din Dan - Concerto en Santiago from PAI Música on Vimeo.

Benzón, o novo disco de Guadi Galego

Video de presentación e páxina web

Videos de Nordestinas na Coruña

Nestes videos poderedes ver e escoitar catro cancións do grupo Nordestinas composto por Guadi Galego, Ugía Pedreira e Abe Rábade.

A actuación foi grabada no recinto de Expocoruña en febreiro de 2009, no marco da feira de artesanía MOA.

Unha serea de Cedeira: Guadi Galego

Espido - Eu a vin


màis info

Ya tenemos campeón de la Copa del Rey

El Barça es el nuevo campeón. Su juego, intratable. Velocidad, regate, perseverancia y eficacia son otros de los epítetos que decoran a este equipo. Nada que reprochar...¿o si?....

¿Qué es todo este ruido con el himno español? ¿A qué vienen los llantos de la parroquia bilbaína, si ellos mismos pitaron y silbaron al monarca que no reconocen?

¿por qué tanta alegría en la parroquia culé por ganar su vigésimoquinta copa del Rey?

¿son sólo unos gilipollas, los que montan ruido, o los gilipollas somos todos los demás?

¿deberá la federación española de futbol cambiar el nombre de esta copa y ponerle otro, para que no tengamos que ver otra vez este lamentable espectáculo, por parte de unos cuantos gilipollas y por parte de la TVE?

¿algún jefe de deportes tuvo alguna llamada desde las más alta instancias, para obligarle a hacer lo que hizo?

¿aprovechará el PP la coyuntura, para, una vez más, utilizar el asunto como forma de debilitar aún más a nuestro gobierno?

¿Será el Señor Rajoy, capaz, como cual maestro de música, escribirnos en un pentagrama, las notas musicales que deberían sonar en acontecimientos de este tipo?

¿Saldrá el iluminado, (José María Aznar), con una nueva receta,(libro musical, en este caso), para salir de la crisis?

¿y Zapatero?....¿nos dará a los amantes de la música, como yo, unos eurillos, para comprar una fender stratocaster?

Se avecina un verano muy caliente, aunque yo, por si es caso, no me olvidaré del paraguas.

Sancta Santorum

La Curia Romana, me sobrecoge. ¡Que modernos que son¡¡¡ Les ha dado por resaltar el especial significado que tiene la mujer en la sociedad y en la familia.

Estos son los mismos, que en sus tiempos defendían a golpe de hoguera, el cambio de poseedores de la mujer: del padre al marido. También, defendían, en el medievo, el famoso derecho de pernada, por el cual, el caballero feudal tenía derecho a disfrutar de los favores de las mujeres de sus vasallos.

No soy mujer, por suerte o por desgracia, ni tomo pildora alguna, aunque creo que alguno, hace uso y abuso de sustancias alucinógenas y así les luce el pelo.

Doble moral y mandoble mortal, son palabras paranominas, suenan muy parecidas aunque tienen distintas significaciones.

¿cual es el significado de este inusitado interés por parte de la denostada Curia Romana?

Ya es primavera

Ahhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh.....¡¡¡¡¡ El oso cavernario se ha despertado. Todo un invierno, invernando,manteniendo las constantes vitales en sus mínimos, en silencio, venerando la contemplación y viendo.....Y he visto mucho, ya...Mis ojos empiezan a tener el brillo de la sabiduría, más que el de la inteligencia, los años de permanencia en este mundo te van dando ese fulgor, ese ya lo sabía o lo había oido.

Por eso, me permito ciertos lujos, como el de escribir lo que pienso y pensar lo que digo....Y he pensado mucho, ya...

Las aguas se deshielan y puedo percibir el trino de los primeros pajarillos que fantasean con el sol, que a veces, quema....Y yo me he quemado, mucho, ya....

Pero, todos los años, de mi vida, por estas fechas, mi sangre parece que cobra vida otra vez, y parece que respiro mejor y si me apurais, hasta creo que todo el mundo está mejor....

Las mujeres están más guapas, ellos, en el gimnasio para evitar sus michelines. Los niños, a punto de finalizar un curso más.

Se desborda, estos días la alegría entre los hinchas del Barca. Festejos, botellones, juergas.

¿A quién le importa que un tipo este viviendo en Vigo en un tubo de hormigón de 2 metros de largo y 1,5 de alto?....Ya es primavera.

Semana das Letras galegas: vivan as Galescolas!

Ferve a rede: vive a "Pasión" na coaresma

Mentres moitos andan estes dìas de procisiòn, revivindo os vivires e senvivires da paixòn cristià, outros e outras sementan a rede de microrelatos eròticos para vivir a pasiòn e o desenfreo.

Samana santa, Semana Quente, moi quente!



Todos e todas a practicar sexo, oral ou escrito, en forma de poemas ou contos, relatos ou dedicatorias, tanto ten. O caso non è outro que deixar as ataduras morais carpetovetònicas destas datas, para adentrarse no màis ìntimo dos sentimentos.



No espazo virtual de vieiros tedes todo o que precisades para excitarvos coas palabras, desfrutar e divertirvos, podedes poñervos a cen, ou a mil, e por fin, desatar a voxa paixòn, a verdadeira e ùnica.

Queredes exemplos, pois aquí tedes:

"Introduces o dedo na miña cavidade e pecho os ollos para concentrarme.
Escorrega pola humidade. Entra e sae suave.
Rápido! grito. Máis! suplico.
Algo me sube ate a gorxa.
Retórzome.
Non podeo mais.
Estoupo.
Vou en caída libre.
Chego."
Orgasmo de Margho



"Fúcheste espindo, pouco a pouco, e o mundo ficou sen palabras. Enmudeceron os soños e agora só vexo o teu sexo, só vexo o teu corpo. Quente, negro e cheo de todos os praceres.
Porque ti ferves, eu fervo. Porque ti flúes, eu flúo. Porque así, os orgasmos non teñen cancelas, e céibanse moi de vagar entre berros, no silencio. Os meus ollos pecháronse para verte sempre sexual. E as miñas mans só agora, puideron tocarte, apreixarte moi forte, para non deixarte ir de min. Endexamais.
E así, cando se abriron os ollos, o home ou a muller, xa non estaban deitados no leito branco, na man espida, detrás daquela fiestra, ou daquel soño." Detrás daquela fiestra de xmpb



"Gústame que fales, que vaias dicindo o que me vas a facer.A túa voz esperta os meus instintos e palabra tras palabra o meu corpo reacciona.Os meus peitos erguénse,as miñas coxas tremen e o meu sexo mollado latexa.Segues a dicer: agora vou....
Entón eu collo a túa cabeza e poñendo a túa boca entre as miñas pernas ordénoche:
Come e cala."
A voz por vermella



Desfrutade e pecade, pecade...

Escoita os Tres Peixes Voando

Neste enlace tedes a posibilidade de escoitar as diferentes ediciòs semanais dun dos mellores programas musicales que se fan pola radio deste paìs.

Guillerme Fernández (bacallau), Ugìa Pedrèira (xarda) e Xabier Dìaz (marraxo) conducen cada cita semanal, proporcionando novas propostas que atopan polo mundo, e ademàis interpretan no final do programa unha versiòn dunha canciòn coñecida, dàndolles o seu toqueciño persoal.

podedes escoitar algunhas canciòns directamente do seu myspace