
Sinto ledicia. Agora o monumento xa non é dos coruñeses. Agora é do mundo enteiro. Isto, en principio, supón que os choriqueiros gobernantes locais terán a obligatoriedade de mima-lo, coida-lo e preocuparse polo entorno....E falando de entorno, penso que é posible, pedirlles que busquen a formula pra conseguir cos grandes petroleiros non pasen tan cerca das nosas costas, por si é caso.
Quero pedirlles tamén, si é posible, que deixen de vertir augas fecais o mar, pois a nosa cidade é das poucas o a única cidade con porto europea que sigue vertindo augas fecais o mar sin tratamento algún....e despois nos queixamos polas multas que nos pon a UE.
Pídolles tamén, que eviten o feísmo provocado polos carteis que colgan as diferentes constructoras na zona.
O lugar é magnífico, o monumento milenario, de ensono, que veu pasar moitos barcos, por todo isto, pídolles que esta vez non deixen escapar este barco.
Un home que adora o mar.
martes, 30 de junio de 2009
A torre de Hércules: patrimonio da humanidade
lunes, 15 de junio de 2009
Tradicción, novo disco de Nova Galega de Danza

O vindeiro martes 16 as 12,30 na Postrería (Pr. de Sta Catalina, na Coruña) preséntase este precioso traballo, e moi esperado por certo, da compañía de Danza desta cidade.
Neste cd inclúese un limiar escrito por Candido Pazó, acompañándo as cancións arranxadas por Pedro Lamas e interpretadas por unha grande selección de músicos deste país.
Recentemento foron premiados cos XXXII PREMIOS DA CRÍTICA DE GALICIA 2009 no apartado de “Ciencias e Artes da Representación”
a sua web
viernes, 12 de junio de 2009
A volta da Inquisición a Galicia, por Manuel Rivas
Despois dunha tempada de descuberta da rede de gabinetes clandestinos e agochos con salas cibernéticas e xardinciños zen onde celebraba os seus aquelarres a Antiga Coalición (Ano IV, after Fraga e before Feijóo), a nova Xunta emprendeu unha nova fase de exploracións que deu lugar a outra xeira de insólitos achados: os fatídicos BB ou buracos bipartitos.
Non eran nin un nin dous. Galicia enteira era unha peneira. Sen ser advertidos nin sequera polos máis aleutos, durante a Antiga Coalición os galegos estabamos en terra perigosa e minada, desprazándonos sen sabelo por un país furado de arriba abaixo.. Segundo nos ilustra cada día o mando do OFG (Observatorio de Furados Galegos), estes buracos bipartitos teñen unha feitura especial que os asemella aos chamados buracos negros do Universo. Non é casual que un dos seus principais estudosos, o célebre científico Stephen Hawking, pasara por Galicia xusto pouco antes de producirse a caída da Antiga Coalición.
A descrición que fai Hawking de como se forma un buraco negro corresponde con absoluta precisión ao sucedido na recente historia política de Galicia. En primeiro lugar, prodúcese pola perda dunha xigante vermella (estrela de gran masa), coa progresiva extinción da súa enerxía. A continuación, e resumindo a Hawking, o antigo astro, e por mor da forza gravitatoria, deriva nunha masa de pequeno volume (a chamada anana branca) que é a que provoca, no seu colapso por auto atracción, o buraco negro. Como quen di, unha escuridade que mesmo apreixa a súa propia luz.
Mais unha cousa é que a caída dunha estrela electoral provoque un buraco negro ou dous na galaxia política e outra moi diferente é esta orxía de buracos. Cada día que pasa, o Observatorio de Furados infórmannos de achados de buracos supermasivos no hiperespazo galego. Na primeira versión, a que subliñan os informativos, como é lóxico, o Buraco do Día acada dimensións inmensurábeis.
-Este si que é un buraco, señores, e non o do rei Cintolo!
Mais ao día seguinte, o Gran Buraco desaparece. E aí é onde entra a segunda parte deste asunto astrofísico. Os chamados buracos brancos. Este tipo de buracos son aqueles que non existen aínda que puideran existir. Ou sexa, un buraco branco é unha hipótese de buraco. Esa é a marabillosa avantaxe da política de furados. Un día hai buraco e ao seguinte, non. E O Buraqueiro sempre pode dicir: "Os buracos non existen, mais habelos hainos".
Así que o novo Goberno segue felizmente hiperactivo. O que teñen os buracos é que poden converterse tamén nun vicio. Ademais de querer atopalos un pode levarse do entusiasmo de facer buracos. Tristes buracos. "Obscenos buracos", que dicía Jean-Paul Sartre. O máis grande buraco negro é o que os reaccionarios queren facer coa lingua galega.
Despois do esperpento do documental das Vacas tolas, reconvertidas pola TVG en extras de Clint Eastwood, un dos exemplos máis escandalosos é o que vén de suceder na Radio Galega con Xurxo Souto e o seu programa Aberto por reformas. Aproveitando o cambio político, prescíndese del e, ao tempo, baleirase de sentido un programa esencial, o único que se dedicaba en exclusiva a difundir a música emerxente galega.
Quen non quere a Xurxo Souto? Dende logo non pode non querelo quen o coñeza. Á parte de amizade, falo aquí do "querer" como sinónimo de "pór en valor". Souto foi o alma mater de Os Diplomáticos de Monte Alto e o maxín que fixo levedar o movemento bravú, ese vento de música moza, desacomplexada, rebuldeira, que se ergueu en aldeas, vilas e barrios urbanos, que rachou fronteiras e tópicos ao berro tan rosaliano de "ghaiteiro!". Souto foi tamén quen escribiu os mellores libros sobre ese tempo onde se relata a redescuberta xuvenil dos espazos vizosos da cultura popular. O campo da festa ás tabernas, do futbolín á selección galega. Fixo renacer mitos esquecidos como Pucho Boedo, Alexandro Fisterra ou Urbano Lugrís. Mostra da súa profesionalidade no eido da televisión foi o seu traballo na mellor época de Luar e documentais imprescindíbeis como o que relata a vida do líder de Os Tamara. Na prensa, as súas inesquecíbeis páxinas dominicais da cultura popular en La Opinión. Na radio, fixo d'A tropa da tralla (Radio Coruña) un dos referentes na historia radiofónica galega. E cando se incorporou á Radio Galega, hai catro anos, creou, entre outras cousas, un programa que era tamén o habitat máis agardado. Un lugar para a música máis nova. Algo que incribelmente non existía na radio pública que isto ten por mandato: "A programación debe de estar inspirada na promoción e difusión da cultura e lingua galega" (Artigo 16 da lei 9/1984 da RTVG).
Con Aberto por reformas, Xurxo Souto fixo un programa legal en todos os sentidos. Tamén no coloquial que lle dá a xente nova. Algo do que fiarse. Algo que paga a pena. Reconciliou a música e os músicos do país co medio que os tiña marxinados. Viñeron as eleccións, houbo o cambio político, e expulsaron a Xurxo. De cesante. Como fixeron con Curros noutro século, non por ser mal xornalista senón por ir ás ceibas. En vez de facerlle sitio, fixéronlle un buraco. Unha represalia contra un universo cultural. Un home expulsado por ter talento. Unha subtracción que nos fan. Mentres escribo este artigo, chegan noticias de que a Comisión Episcopal da Fe vai condenar a obra de Andrés Torres Queiruga, o noso máis grande teólogo xunto con Chao Rego. Neste flashback reaccionario, anda a Inquisición á caza de Prisciliano.
Hai en Galicia unha música emerxente extraordinaria. Unha auténtica enxurrada creativa. Agroma e fertiliza malia estas adversidades que veñen dos que máis deberían crear condicións para espallarse como voz da cultura e consolidar unha industria. Velaí temos, só por citar algúns, Lamatumbá, Som do Galpom (Qué disco Em terra de ninguém!), Zënzar (Que disco A tribu!), as coruñesas de Chámalle Xis ou Cho toco eu ou a rapeira viguesa Aid.
Disque hai un buraco por galego. Mais a xente moza, a que respira a liberdade, a que non acepta a nova "doma e castración", non acepta meterse nos buracos prefabricados. Ducias de grupos, asociacións culturais, e centos de artistas e músicos veñen de promover un Manifesto Básico pola Defensa da RTVG: Contra a censura e a marxinación da música galega. A páxina web Komunikando.net é un bo lugar de visita para informarse desta iniciativa e, ao tempo, pórse ao día cos abrollos máis novos da música feita en Galicia. Como na canción de Zënzar, que canta Bocixa: "Non falamos por falar / o noso pensamento non o van gobernar".
viernes, 15 de mayo de 2009
Ya tenemos campeón de la Copa del Rey
El Barça es el nuevo campeón. Su juego, intratable. Velocidad, regate, perseverancia y eficacia son otros de los epítetos que decoran a este equipo. Nada que reprochar...¿o si?....
¿Qué es todo este ruido con el himno español? ¿A qué vienen los llantos de la parroquia bilbaína, si ellos mismos pitaron y silbaron al monarca que no reconocen?
¿por qué tanta alegría en la parroquia culé por ganar su vigésimoquinta copa del Rey?
¿son sólo unos gilipollas, los que montan ruido, o los gilipollas somos todos los demás?
¿deberá la federación española de futbol cambiar el nombre de esta copa y ponerle otro, para que no tengamos que ver otra vez este lamentable espectáculo, por parte de unos cuantos gilipollas y por parte de la TVE?
¿algún jefe de deportes tuvo alguna llamada desde las más alta instancias, para obligarle a hacer lo que hizo?
¿aprovechará el PP la coyuntura, para, una vez más, utilizar el asunto como forma de debilitar aún más a nuestro gobierno?
¿Será el Señor Rajoy, capaz, como cual maestro de música, escribirnos en un pentagrama, las notas musicales que deberían sonar en acontecimientos de este tipo?
¿Saldrá el iluminado, (José María Aznar), con una nueva receta,(libro musical, en este caso), para salir de la crisis?
¿y Zapatero?....¿nos dará a los amantes de la música, como yo, unos eurillos, para comprar una fender stratocaster?
Se avecina un verano muy caliente, aunque yo, por si es caso, no me olvidaré del paraguas.
Sancta Santorum
La Curia Romana, me sobrecoge. ¡Que modernos que son¡¡¡ Les ha dado por resaltar el especial significado que tiene la mujer en la sociedad y en la familia.
Estos son los mismos, que en sus tiempos defendían a golpe de hoguera, el cambio de poseedores de la mujer: del padre al marido. También, defendían, en el medievo, el famoso derecho de pernada, por el cual, el caballero feudal tenía derecho a disfrutar de los favores de las mujeres de sus vasallos.
No soy mujer, por suerte o por desgracia, ni tomo pildora alguna, aunque creo que alguno, hace uso y abuso de sustancias alucinógenas y así les luce el pelo.
Doble moral y mandoble mortal, son palabras paranominas, suenan muy parecidas aunque tienen distintas significaciones.
¿cual es el significado de este inusitado interés por parte de la denostada Curia Romana?
Ya es primavera
Ahhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh.....¡¡¡¡¡ El oso cavernario se ha despertado. Todo un invierno, invernando,manteniendo las constantes vitales en sus mínimos, en silencio, venerando la contemplación y viendo.....Y he visto mucho, ya...Mis ojos empiezan a tener el brillo de la sabiduría, más que el de la inteligencia, los años de permanencia en este mundo te van dando ese fulgor, ese ya lo sabía o lo había oido.
Por eso, me permito ciertos lujos, como el de escribir lo que pienso y pensar lo que digo....Y he pensado mucho, ya...
Las aguas se deshielan y puedo percibir el trino de los primeros pajarillos que fantasean con el sol, que a veces, quema....Y yo me he quemado, mucho, ya....
Pero, todos los años, de mi vida, por estas fechas, mi sangre parece que cobra vida otra vez, y parece que respiro mejor y si me apurais, hasta creo que todo el mundo está mejor....
Las mujeres están más guapas, ellos, en el gimnasio para evitar sus michelines. Los niños, a punto de finalizar un curso más.
Se desborda, estos días la alegría entre los hinchas del Barca. Festejos, botellones, juergas.
¿A quién le importa que un tipo este viviendo en Vigo en un tubo de hormigón de 2 metros de largo y 1,5 de alto?....Ya es primavera.
miércoles, 4 de marzo de 2009
Os presento a unos buenos amigos.
Simplemente,escribo este artículo para los lectores del blog que esten interesados en el mundo de la Fórmula 1.
Os dejo la dirección, aunque también está incluido en la sección de enlaces, si pulsais encima del título del artículo, os redireccionará directamente a esa web:
http://www.formulaf1.es
Sitio dedicado a la más rabiosa actualidad sobre el mundo de la Fórmula 1. Campeonato, pilotos, e incluso una porra en la que podreis apostar sobre las clasificaciones de cada carrara.
El ambiente resulta muy amigable y de gente muy maja con ganas de divertirse hablando de la F1 y de alguna cosilla más......
Saludos y recordad que sois muy bien recibidos.
lunes, 2 de marzo de 2009
El día D...espués.
Ya es pasado.Volvemos a nuestra cotidianidad. Le damos descanso a nuestras neuronas cerebrales que han sido quemadas por la abrasiva campaña electoral que hemos vivido.
Viajes en yate, sillas, coches, insultos, vamos la casa de los líos (tercera parte).
No soy un cejijunto seguidor de ningún lider expiritual. No me convence ninguno. Pero,le daré la oportunidad al Señor Feijoo, de hacer algo salientable por Galicia, como lo hicieron sus antecesores, Touriño y Fraga, es decir, nada de nada, ó para quien lo prefiera, cero patatero.
Partiendo de esta premisa, le pido al señor Feijoo, que no se olvide de los autónomos, que se preocupe por la adecuada realización de La Tercera Ronda y sí además, puede hacer algo para paliar los efectos de la crisis, como supresión o reducción de impuestos y la eficaz gestión del tema de la dependencia, me daré con un canto en los dientes y no pondré pegas a su perpetuidad en la poltrona.
Eso sí, ahora que las sillas y el coche están comprados, por favor utilícelos o vendalos...
jueves, 26 de febrero de 2009
Un día de furia.....
Emilio, no se como decirte que lo siento.
Emilio, no se como decirte que te comprendo.
Emilio, no se como puedo ayudarte.
Emilio, no se, si quiera si debo decirte algo.
Emilio, mi grado de cabreo es enorme.
Emilio, no comprendo como despues de 30 años, estas cosas siguen sucediendo.
Emilio, si te sirve de algo, creo que yo tambien me hubiese comprado una maza.
miércoles, 18 de febrero de 2009
¿Crisis?, ¿Qué crisis?.....
¿Crisis?, ¿Qué crisis?.....Sin ser un superdotado, un buen día me puse a hacer números.
El gobierno aporta 35.000 millones de euros para pymes y vivienda.
En nuestro país somos 46.000.000 de habitantes aproximadamente. Con la división obtenemos que correspondería a cada habitante 760 millones de euros.Cifra más que suficiente para atender nuestras hipotecas y olvidarnos del mundanal ruido.
¿qué fue de aquello de contribuir a la igualdad y al reparto proporcional de bienes?
¿Donde está Wally?
sábado, 7 de febrero de 2009
Breve Análise da Crise Económica
Se en xaneiro de 2005 ti invertiras 1.000 euros en accións de Nortel Networks, un dos xigantes do sector das telecomunicacions, hoxe terías ¡59 euros!
Se en xaneiro de 2005 ti invertiras 1.000 euros en accións de Lucent Technologies, outro xigante do sector das telecomunicacions, hoxe terías ¡79 euros!
Agora ben: Se en xaneiro de 2005 ti gastaras 1.000 euros en Estrella Galicia (en cerveza, non en accións) e ti beberas todo, e vendido soamente as latas valeiras, ¡hoy
xe terías 80 euros!
Conclusión: no escenário económico actual, perdes menos cartos esperando sentado e bebendo cerveza todo o día...
Pero é importante recordar que ademáis quen bebe,
- Vive menos triste.
- Menos deprimido.
- Menos tenso.
- Menos pelexado coa vida.
Pensa nilo, e despois...
1º. Se vas a conducir...................non bebas.
2º. Se vas a beber,.......................¡chámanos!
3º. Se non nos chamas........................po lo menos ENVÍADENOLOS VIDROS VALÉIROS!!!
Moita sorte e animo para saíres adiante, camaradas.
PD. Amigo Duende, cando queiras facemos o punto nuemro 2. Saúdos
martes, 2 de diciembre de 2008
Obradoiros audiovisuais para nenos no CULTUR.GAL

Os nenos que asistan ao cultur.gal poderan asistir a unha chea de actividades e obradoiros relacionados co teatro, o cine, a poesía, a música....
Durante todos eses días os rapaces teran obradoiros de experimentación en dobraxe cinematográfica; de técnicas de animación empregando bonecos de plastilina, de maquillaxe; ademáis haberá contacontos, representacións teatrais, monicreques, xincanas poetico musicais, obradoiros de música para os cativos, etc...
O fin de festa será a presentacion da xira do Xabarín Club, o domingo pola tarde.
Neste enlace terás todo o programa polo miúdo.
Este fin de semana na Coruña: CULTUR.GAL
Unha pasada o que vamos a poder vivir en Palexco os proximos dias 4, 5 6 e 7 de decembro.
Atoparemonos alí toda a creatividade galega.
Libros, discos, filmes...
En Cultur.gal teremos a mellor literatura, a música emerxente de todos os estilos,a rica produción audiovisual, as artes escénicas, as novas tecnoloxías...
Todos os produtos e servizos que crean, distribúen, promocionan e ofrecen
as industrias culturais galegas.
En Cultur.gal 08 participaran arredor de 100 empresas, entre editoriais, librarías, empresas de xestión cultural, de novas tecnoloxías, produtoras e distribuidoras musicais, discográficas, produtoras audiovisuais, de artes escénicas, empresas de deseño, de comunicación, etc.
Haberá ademáis varias programacións dentro desta macrofeira cultural.
Panorama Galiza 2008.
Programación audiovisual ininterrompida durante os catros días de feira, nos cales proxectaranse ao redor de 100 títulos das producións
audiovisuais galegas máis actuais, tanto longametraxes coma curtametraxes,
de ficción, animación e documental. Baixo o epígrafe Panorama Galiza farase
un repaso completo das creacións do 2007 e do 2008 de todos os estilos,
temáticas, formatos e modelos de produción posíbeis, distribuídas en varios
ciclos. As proxeccións faranse de xeito ininterrompido durante os catro días
de feira e durante todo o horario de apertura.
Falemos de libros. Conversas con autores e autoras en galego
Uns/unhas 50 escritores/as serán entrevistados durante o Cultur.gal 08 por
parte da Asociación de Escritores/as en Lingua Galega (AELG). As entrevistas
serán abertas e emitidas pola rede. Entre os autores e autoras figuran nomes
como Xavier Alcalá, Santiago Jaureguizar, Rosa Aneiros, Yolanda Castaño,
Xurxo Souto, María Reimóndez, Pilar García Negro, Lino Braxe, Antía Otero,
Antón Reixa, Camilo Franco, Bieito Iglesias, Manolo Rivas, etc.
Ademáis haberá unha chea de actividades para os pequenos.
Tedes toda a información neste enlace
Non perdades a oportunidade de achegarvos e coñecer o que este pais é capaz de desenrolar no eido cultural
miércoles, 26 de noviembre de 2008
A INFAMIA DE FRANCO E OS FALANXISTAS
INFAMIA
VERGOÑA
MENTALIDADE APODRECIDA
RABIA
ESTUPOR
PENA
IRA
Hai xa varios días que ando a voltas con este artigo que lin na Voz:
"O pasado martes, Baltasar Garzón inhibíase da causa ao franquismo. Pero o seu auto contiña o estremecedor relato dos nenos roubados aos vermellos polo franquismo. En España houbo un plan sistemático de subtracción de nenos, fillos de nais republicanas (mortas, presas, executadas, exiliadas ou simplemente desaparecidas) entre 1937 e 1950, desenvolvido baixo cobertura legal, ao contrario do que sucedeu en Arxentina entre 1976 e 1983.
O xuíz pide que se investiguen eses delitos, que non estarían prescritos nin amnistiados por ser crimes contra a humanidade de carácter permanente.
Era un os últimos enigmas da ditadura, descoñecido aínda por moitos españois, a pesar de que dous libros o contaron minuciosamente no 2002, Os nenos perdidos do franquismo, de Ricard Vinyes, Montse Armengou e Ricard Belis -xurdido dun documental emitido pola televisión catalá- e Irredentas. As presas políticas e os seus fillos nos cárceres franquistas, escrito por Vinyes. Garzón inclúe no seu auto varios testemuños achegados nestas dúas obras.
«Houbo 30.000 nenos que foron tutelados nun momento ou outro polo Estado, que montou un aparataje legal que lle permitía quedar coa tutela arrebatándolla as familias, cambiarlles os apelidos mediante a lei de 1941 para que os adoptasen adictos ao réxime ou secuestralos no estranxeiro para repatrialos», asegura Armengou.
Cando os fillos das presas cumprían tres anos debían abandonar o cárcere e adoitaban ingresar no Auxilio Social e en centros benéficos do Estado e da Igrexa católica. «Algúns terminaban nunha familia que non era a súa, non sabemos cantos», relata Armengou. «Hai casos de todo tipo, desde mulleres ás que lles quitaban aos seus fillos recentemente paridas e outros en que están de acordo con que vaian ao internado e cando salguen do cárcere xa non poden recuperalos», engade.
«Esperábase a que as mulleres embarazadas condenadas á morte tivesen o fillo, levábanllo e días despois fusilábana», explica Vinyes.
«Actualmente hai homes e mulleres que aínda viven e non coñecen a súa verdadeira identidade, quen foron os seus pais; algúns lograron recuperar o nome que lles puxeron os seus proxenitores, outros preferiron seguir levando o dos seus pais adoptivos», asegura o historiador Ricard Vinyes.
viernes, 21 de noviembre de 2008
Tal día como hoy....

François Marie Arouet, más conocido como Voltaire (París, 21 de noviembre de 1694 – ibídem, 30 de mayo de 1778) fue un escritor y filósofo francés que figura como uno de los principales representantes de la Ilustración, un período que enfatizó el poder de la razón humana, de la ciencia y el respeto hacia la humanidad.
Voltaire alcanzó la celebridad gracias a sus escritos literarios y sobre todo filosóficos. Voltaire no ve oposición entre una sociedad alienante y un individuo oprimido, idea defendida por Jean-Jacques Rousseau, sino que cree en un sentimiento universal e innato de la justicia, que tiene que reflejarse en las leyes de todas las sociedades. La vida en común exige una convención, un «pacto social» para preservar el interés de cada uno. El instinto y la razón del individuo le lleva a respetar y promover tal pacto. El propósito de la moral es enseñarnos los principios de esta convivencia fructífera. La labor del hombre es tomar su destino en sus manos y mejorar su condición mediante la ciencia y la técnica, y embellecer su vida gracias a las artes. Como se ve, su filosofía práctica prescinde de Dios, aunque Voltaire no es ateo: como el reloj supone el relojero, el universo implica la existencia de un «eterno geómetra» (Voltaire es deísta).
Sin embargo, no cree en la intervención divina en los asuntos humanos y denuncia el providencialismo en su cuento filosófico Cándido o el optimismo (1759). Fue un ferviente opositor de la Iglesia católica, símbolo según él de la intolerancia y de la injusticia. Se empeña en luchar contra los errores judiciales y en ayudar a sus víctimas. Voltaire se convierte en el modelo para la burguesía liberal y anticlerical y en la pesadilla de los religiosos.
Voltaire ha pasado a la Historia por proporcionar el concepto de tolerancia religiosa. Fue un incansable luchador contra la intolerancia y la superstición y siempre defendió la convivencia pacífica entre personas de distintas creencias y religiones.
Sus escritos siempre se caracterizaron por la llaneza del lenguaje huyendo de cualquier tipo de grandilocuencia. Maestro de la ironía, la utilizó siempre para defenderse de sus enemigos, de los que en ocasiones hacía burla demostrando en todo momento un finísimo sentido del humor. Conocidas son sus discrepancias con Montesquieu acerca del derecho de los pueblos a la guerra, y el despiadado modo que tenía de referirse a Rousseau, achacándole sensiblería e hipocresía.
"Me hubiese gustado mucho tomar un vino con este ilustre personaje que ya por entonces, luchaba contra la intolerancia y a favor de la convivencia pacífica, aspecto, que dado como estan las cosas, es de agradecer..."
viernes, 3 de octubre de 2008
¿Donde está?

El primero en acertar será premiado con un@s gayumb@s con el logo del blog
Pues como veis se trata de Coruña, desde aquí proponemos esta imagen para competir con la ya famosa estampa del Guadalquivir en la que aparece la catedral de Mallorca.
miércoles, 24 de septiembre de 2008
Xosé Luis Franco Grande: Perfil do facha
Luns 22 de septiembre de 2008:
Medo, pesimismo e incomprensión do outro debuxan, ao meu ver, o perfil do facha. O que fai que o facha sexa un produto ou unha consecuencia da incultura xeral, incluída a incultura política e de convivencia.
O medo, o pesimismo ou a incomprensión da chamada «periferia» é para min o que mellor define a un facha. Despois de máis de trinta anos poñendo de manifesto que a modernización deste país non se tería producido sen a estreita colaboración da periferia, quedan aínda agoireiros que temen por unha «unidade» á que só eles quixeran volver.
O facha non atura ao outro. E converte en problema o obvio: que cada un se sinta a gusto sendo de onde é, xusto porque iso é o que é. Os exemplos serían múltiples: taxistas da capital que se negan a levar pasaxeiros que falen catalán -non se fose uzbeko-, campañas para que certos produtos non se compren, e un longo etcétera.
As diferentes linguas españolas son un dos grandes problemas dos fachas: medo a que aquelas suplanten a común, pesimismo sobre esta -non sobre as que teñen verdadeiros problemas-, absoluta incomprensión para entender que xa quixeran outros a riqueza da nosa diversidade. O facha é sempre simplificador.
Medo a todo: aos inmigrantes, a que vivamos sen tutelas, a que cada quen sexa o que realmente é, a que cada un afirme a súa personalidade, pois pensan que iso é negar a deles. En realidade, falta de cultura, que segue sendo o principal problema deste país. E de sentido do humor.
publicado neste enlace
viernes, 5 de septiembre de 2008
Ya podemos votar!

Recuerdo que alguien comentó una vez que en las elecciones de EEUU todos deberíamos poder votar, porque su resultado afecta a todo el mundo. Pues ya podemos! aunque solo sea de forma virtual.
En esta página podemos dejar constancia de cual sería nuestra opción de poder votar en las presidenciales de EEUU, pero también en otras convocatorias como las parlamentarias de Nueva Zelanda o Rumanía así como otras que vayan teniendo lugar.
jueves, 4 de septiembre de 2008
¿Qué es una negra profesional?
No tengo ni idea! pero así es como Losantos define a la esposa de Obama.
Lo hizo en una entrevista concedida a una televisión Mejicana, en la que tampoco se cortaba un pelo dedicando calificativos fieles a su estilo a Zapatero, Obama, Gallardón y cualquiera que se le viniese a la mente. Desearle la muerte a Castro, o la enfermedad a ZP tampoco parece impropio de su moral, o la de la "empresa" para la que trabaja.
¿Periodista? ¿creador de opinión? ¿guarda y custodia de la moral católica? ¿un simple provocador? ¿Qué os parece en realidad este personaje?
