Están de moda os quirófanos para arrancar cicatrices. Este outono, especialmente. Cambian pómulos, glúteos, senos. Colocan protuberancias nas planicies, rebaixan cumes, acicalan mandíbulas. Hai seres que buscan un lugar que arranque as cicatrices da alma. Pero non se anuncian nas páxinas dos diarios. Ninguén fala, nos cócteles e saraos, dun médico que implante a alegría nos adentros. Non importa o prezo. Eses seres en derrota, os que levan feridas na alma, pagarían para non cargar mil cicatrices. Pagarían por esquecer. É curioso o esquecemento. É canalla. Aparece coas cousas que non queres esquecer e fracasa co inesquecible. Se nos poñemos a contar o campo semántico do inesquecible encontraremos demasiados disparos. Quero dicir que as derrotas son máis difíciles de esquecer que as felicidades. Que permanecen, como lágrimas que non podes limpar. De todas as derrotas, as máis inesquecibles son as que teñen que ver coa traizón, a deslealdade, a mentira traidora. Hai outro tipo de mentiras, certamente, que non fan dano: os novelistas pasan a vida inventando mentiras. Pero hai outras que afunden o teu barco a mil quilómetros da praia, e non sabes nadar. E non hai bote salvavidas. E cando escoitas a voz do capitán gritando «sálvese quen poida», sabes que ti non vas a poder. Alí quedas, no barco fundido, preguntándote por que a mentira traidora. Por que pensabas que o amor é algo eterno. Por que rompe o que parece irrompible. Por que non podes abrazar os abrazos que marcaron a túa vida, tan inesquecibles como as derrotas. Pérdeste en preguntas que non sabes contestar. E xa non es a mesma persoa. A partir de agora, afirmas, cando escoites «sálvese quen poida», ti serás o primeiro en saltar do barco. E cando volvas á túa vida normal, en desamor, buscarás un quirófano para transplantar a tristeza. Para esquecer. Para arrancar da túa alma cicatrices. Unha. Ou mil.
Extraido de este enlace
martes, 30 de septiembre de 2008
Cicatrices, de Xose Carlos Caneiro
¿Donde está?


Aquí es donde el 29 de Julio nuestro amigo Duende saldrá del interior de una tarta, con todos estos globos, y vestido de Drag Queen. Todo tiene sentido, todo encaja, ya no haré de chofer pues quedaría en mal lugar.
Merlín, ssshhhhhhhhh que ahora está muy fácil
George Steiner

Como observei que suscitaba interés por parte de vós, reunín forzas a pesar do traballo que me costa tolerar os intolerantes, (....:), e recopilei algunha información sobre este home, por non chamarlle bicho.
Francis George Steiner (París, 23 de abril de 1929), crítico y teórico de la literatura y de la cultura, y escritor. Se trata de uno de los intelectuales de influencia internacional más relevantes desde mediados del siglo XX.
Su ámbito de interés principal es la literatura comparada. Su obra como crítico tiende a la exploración, con reconocida brillantez, de temas culturales y filosóficos de interés permanente, contrastando con las corrientes más actuales por las que ha transitado buena parte de la crítica literaria contemporánea. Su obra ensayística ha ejercido una importante influencia en el discurso intelectual público de los últimos cincuenta años.
Contribuye habitualmente con sus artículos para revistas y periódicos, entre los que se incluyen The New Yorker, The Times Literary Supplement y The Guardian.
Ha publicado, además, varias novelas y libros de poesía.
Cuando el filósofo y escritor George Steiner declaraba recientemente a este diario que no le gustaría compartir vecindario con una familia jamaicana, pretendía subrayar que el racismo es inherente a toda persona y que la pretendida tolerancia de las clases medias no traspasa la superficie. Desde la publicación de la entrevista en El País Semanal, el 24 de agosto, la sentencia del académico y ensayista está siendo objeto de enconado debate en el Reino Unido, entre quienes han denunciado sus “ofensivas generalizaciones”, con el Consejo Musulmán a la cabeza, y los que defienden la libertad de expresión de una de las mentes más brillantes del país.
Entrevista en el País:
“Resulta muy cómodo para ciertos sectores liberales adoptar posturas nobles ante la inmigración, mientras se exige tolerancia a las clases trabajadoras”, escribía ayer el Daily Mail, denunciando la campaña de “los sospechosos habituales de lobby multicultural” en contra de Steiner. Daily Telegraph también ha convertido en protagonista involuntario a este intelectual de 79 años, Premio Príncipe de Asturias en 2001. Otrora profesor de literatura comparada en Cambridge, Steiner conoce los estragos de la intolerancia, en su condición de hijo de una familia judía que se instaló en Reino Unido huyendo de la entrada de las tropas nazis en París.
En el transcurso de la conversación sostenía que “es muy fácil sentarse aquí, en esta habitación, y decir: ‘¡El racismo es horrible!’. Pero pregúnteme lo mismo si se traslada a vivir a la casa de al lado una familia jamaicana con seis hijos y escuchan reggae y rock and roll todo el día. O cuando mi asesor venga y me diga que (...) el valor de mi propiedad ha caído en picado. ¡Pregúnteme entonces!”.
En la jugosa entrevista, Steiner también se refirió a la lengua gallega, no sin causar polémica. “(…) Me han dicho que hay una universidad en España en la que es obligatorio hablar en gallego”, comentaba. A lo que Juan Cruz replicó: “Igual que es obligatorio en Cataluña compartir el catalán con el castellano”. “¡Pero no me compare el catalán con el gallego! El catalán es un idioma importante, con una literatura impresionante. Pero el gallego ¿por qué ha de ser obligatorio en una universidad?”, respondía el británico. Cruz le señaló que “es una parte esencial” de la identidad de Galicia. Las reacciones no se hicieron esperar, en forma de editoriales de periódicos gallegos y un comunicado del PEN Clube de Galicia, en la que, pese al diálogo reproducido arriba se acusaba a Juan Cruz de que las declaraciones “pudieron ser remediadas por el entrevistador”.
"Visto o visto, si o chego a saber non veño..."
Fontes tomadas da wikipendia, El País e o burato negro do meu cerebro, non pola sua profundidade, si non pola sensación de vacio.
lunes, 29 de septiembre de 2008
Este año tampoco

Ya se han publicado por parte del ayuntamiento los festivos para el próximo año. El Rosario, y el martes de carnaval aún no han sido destronados por un San Juan que cada año cobra más fuerza.
Este año además, la posible festividad del 24J ha perdido a uno de sus máximos defensores, ya que el Duende que Camina concentra todos sus esfuerzos en que el 29 de Julio sea festivo nacional. ..............¿Alguien sabe por qué?
miércoles, 24 de septiembre de 2008
Xosé Luis Franco Grande: Perfil do facha
Luns 22 de septiembre de 2008:
Medo, pesimismo e incomprensión do outro debuxan, ao meu ver, o perfil do facha. O que fai que o facha sexa un produto ou unha consecuencia da incultura xeral, incluída a incultura política e de convivencia.
O medo, o pesimismo ou a incomprensión da chamada «periferia» é para min o que mellor define a un facha. Despois de máis de trinta anos poñendo de manifesto que a modernización deste país non se tería producido sen a estreita colaboración da periferia, quedan aínda agoireiros que temen por unha «unidade» á que só eles quixeran volver.
O facha non atura ao outro. E converte en problema o obvio: que cada un se sinta a gusto sendo de onde é, xusto porque iso é o que é. Os exemplos serían múltiples: taxistas da capital que se negan a levar pasaxeiros que falen catalán -non se fose uzbeko-, campañas para que certos produtos non se compren, e un longo etcétera.
As diferentes linguas españolas son un dos grandes problemas dos fachas: medo a que aquelas suplanten a común, pesimismo sobre esta -non sobre as que teñen verdadeiros problemas-, absoluta incomprensión para entender que xa quixeran outros a riqueza da nosa diversidade. O facha é sempre simplificador.
Medo a todo: aos inmigrantes, a que vivamos sen tutelas, a que cada quen sexa o que realmente é, a que cada un afirme a súa personalidade, pois pensan que iso é negar a deles. En realidade, falta de cultura, que segue sendo o principal problema deste país. E de sentido do humor.
publicado neste enlace
lunes, 22 de septiembre de 2008
¿Andandará?
O lo que viene a ser lo mismo, ¿Donde está?
Si la última era en Cangas en esta ocasión cambiamos de aires, y que aires! cambiamos bajas por altas, y vino por caballos.
El sabio, o mejor dicho sabiondo Merlín :-) ha situado perfectamente la imagen superior.
Completamos el post con una pequeña muestra de lo que podemos encontrar en esta zona.
Saludos.
sábado, 20 de septiembre de 2008
Faivos unha festa para ir de drag queens?
Estes amigos xa se apuntaron, e Calvito presume de ter boas pernas, así que só queda que o noso amigo Duende busque e seu modelo e xa estaremos dispostos para "livin la vida loca!!!"
viernes, 19 de septiembre de 2008
Es el momento perfecto y el lugar correcto: Esta noche
Nada puede salir mal
Esta noche y en este lugar
Somos dos bólidos cayendo
En un cielo sin luna
Cabalgando en la cresta de una ola de espuma
Esta noche
Esta noche
Es el momento perfecto y el lugar correcto
Es el momento perfecto y el lugar correcto
Ayer
Ya hemos probado el ayer
Los caprichos del destino
Y sus juegos retorcidos
Pero el camino se ensancha y ya veo el final
Como el delta de un río que se abre al mar
Esta noche
Esta noche
Es el momento perfecto y el lugar correcto
Es el momento perfecto y el lugar correcto
Mañana será otro día
Y la gloria se irá
Hoy la tengo agarrada y no podrá escapar de mis manos
No, esta noche
Es el momento perfecto y el lugar correcto
Y puedo oirlo en el viento
El futuro es nuestro
Si me sonríe la vida le agradezco el gesto, esta noche.
Es el momento perfecto (sábado 20 de septiembre a las 22.00h) y el lugar correcto ( Coliseum de A Coruña)
Fotos do Duende na vendima
Estes días marchou o Duende a axudar a facela vendima. Onte estiven rebuscando no seu albun de fotos de cando era mozo, e hoxe móstrovos unha foto de cando comenzaba a axudar á colleita e a pisar as uvas. Daquela no século XIX ainda lavaba os pés antes de comezar, pero agora, con isto da idade, vaise olvidando, e iso témolo que agradecer nós, os bebedores, xa que así o caldo ten ainda máis sustancia...
Noutros lugares a xente emprega bolsas e outros abxectos para protexer os pés e o viño:
Pero o mellor é o método natural que emprega o noso amigo, coñecido por todos os vendimiadores coma o "Duende que camiña por riba das uvas". Aquí o tedes en Navarra en plena acción:
Así que agardaremos a que volte para desfrutar do seu bo facer na vendima, e que traiga unhas botelliñas para beber entre todos e coller unha cogorza de carallo e acabar como estes amigos...
jueves, 11 de septiembre de 2008
El eterno dilema: ¿es Fernando Alonso el mejor piloto de la parrilla de F1?
Cuando se tiene el poder, como es mi caso, uno se permite ciertas licencias, como la que sigue:
Después de los últimos episodios acontecidos en la Fórmula 1, me reafirmo en que Fernando Alonso es, sin duda alguna, el mejor piloto y el más mediático de todos los que hay en la F1.
Después de 13 carreras, es decir, 130 puntos en disputa, Lusito Hamilton, el terror del garden, lleva un total de 76 puntos, es decir, que el pilotos que más puntos tiene ha dejado escapar la friolera de 54 puntos. Ha ganado en 4 ocasiones, se ha retirado 1 vez, ha dejado de puntuar en 2 ocasiones y ha sido sancionado por sus malas artes en 5 ocasiones, su coche igual que los Ferrari, son 1 segundo más rápidos que el Renault de Fernando Alonso, ¿es este acaso el futuro dominador de la competición?
Felipe Massa, lleva 74 puntos, fruto de 5 victorias, 2 retiradas, 2 veces que no puntuó y algún podium, pero CUANDO LLUEVE SE MOJA COMO LOS DEMAS...A pesar de todo, lo está haciendo bastante mejor que el mejor piloto del mundo mundial, Hamilton, y que su exasperante compañero de equipo Kimi Raikonen.
Kimi Raikonen, tiene 57 puntos, sólo ha ganado dos carreras, dos retiradas y dos veces que no ha puntuado. Temporada nefasta.
Kubica, 57 puntos, ganó una carrera, se retiro dos veces y poco más.
De los demás ya no hablo....
Cuando Fernando Alonso tubo un coche competitivo, se atrevió a batir en toda regla al mismísimo M. Shumacker.
En el primero de sus títulos mundiales, año 2005, en 19 carreras, consiguió 7 victorias, 5 segundos puestos y 3 terceros puestos, con una única retirada en toda la temporada y el famoso premio de USA en la que no corrieron. Una media,netamente superior a la alcanzada posteriormente por Raikonen y este año por Hamilton.
En el segundo de sus títulos mundiales, año 2006, consiguió ganar 7 de las 18 carreras, 7 veces fue segundo, 2 veces quinto y tuvo sólo 2 retiradas en todo el año.Datos que en los últimos 15 años, sólo han sido superados por M. Shumacker, el que sin duda, al igual que Alonso, les pegaría una buena paliza si compitiese con un coche de similares características. Estos 2 pilotos, entre otros que recuerdo, si han dado muestras de su fiabilidad, regularidad y dominio absoluto de las más que difíciles ocasiones que se les han presentado, aunque, debo decir, que Fernando Alonso, siempre me ha parecido menos "marrulleiro", que el grandísimo piloto alemán.
Por todo esto, sigo esperando que Alonso tenga la suerte que sin duda merece, que consiga un coche competitivo y así podernos dar más satisfaciones a los que como yo, adoran la fórmula 1 y no nos priven así de disfrutar de uno de los más grandes pilotos de todos los tiempos y aunque a alguno le pueda molestar, "español de Asturias".
